پهلوی_چی

#تهران را دود سیاه فرا گرفته است این دود سیاه بخاطر حمله اسرائیل و آمریکا به منابع نفتی و پالایشگاه تهران است در حال #تخریب #سرمایه_های_ایران هستند و ج.ا سقوط نکرده و در شهرها در وضعیت حکومت نظامی است و منتظر کشتار مردم هستند. ولی #پهلوی و #پهلوی_چی در حال دست بوسی از #ترامپ و #نتانیاهو هستند.

#تهران را دود سیاه فرا گرفته است
این دود سیاه بخاطر حمله اسرائیل و آمریکا به منابع نفتی و پالایشگاه تهران است
در حال #تخریب #سرمایه_های_ایران هستند و ج.ا سقوط نکرده و در شهرها در وضعیت حکومت نظامی است و منتظر کشتار مردم هستند.
ولی #پهلوی و #پهلوی_چی در حال دست بوسی از #ترامپ و #نتانیاهو هستند.

حالا شومن تلویزیونی #ترامپ میاد یک حرکتی می زنه و بعد گنده اش می کنه ولی ج‌.ا ککش هم نمی گزه #پهلوی_چی هم هزاران کشته یادش می ره میاد براش دست و جیغ و هورا می کشه. این خلافکار حتی با مردم آمریکا نیست، چه برسه به مردم ایران. #زن_زندگی_آزادی

حالا شومن تلویزیونی #ترامپ میاد یک حرکتی می زنه و بعد گنده اش می کنه ولی ج‌.ا ککش هم نمی گزه
#پهلوی_چی هم هزاران کشته یادش می ره میاد براش دست و جیغ و هورا می کشه.

این خلافکار حتی با مردم آمریکا نیست، چه برسه به مردم ایران.

#زن_زندگی_آزادی

You Missed

سال گذشته در چنین روزهایی، نشسته بودم و برای نوروز آماده می‌شدم. پیام تبریک می‌نوشتم، برای همکاران استرالیایی‌ام توضیح می‌دادم که نوروز چیست، چرا این‌قدر برای ما مهم است، و چطور با آمدن بهار در نیمکره شمالی، ما همزمان با طبیعت، حس تازه شدن را تجربه کرده ایم. اما امسال، به‌جای آن شوق، اندوهی سنگین بر دلم نشسته است. اندوهی که فقط از اتفاقات بیرونی نمی‌آید، بلکه از واکنش‌ها، از قضاوت‌ها و از آن چیزی که در میان مردم سرزمین مادری‌ام می‌بینم، ریشه می‌گیرد. برایم قابل درک نیست که چطور مرگ انسان‌ها، به‌خصوص کودکان، این‌گونه گزینشی اهمیت پیدا می‌کند. اینکه جان یک کودک، بسته به اینکه چه کسی او را کشته، ارزش‌گذاری شود، برایم دردناک و گیج‌کننده است. اینکه کودکی بی‌گناه، وقتی در اثر بمب و موشک آمریکا و اسرائیل کشته می‌شود، به سادگی در دسته «تلفات جنگی» قرار بگیرد، چیزی است که ذهن و دلم از پذیرش آن ناتوان است. شاید مسئله فقط خودِ این وقایع نیست، بلکه عادی شدن آن‌هاست. عادی شدن نفرت، عادی شدن دوگانه دیدن انسان‌ها، و عادی شدن بی‌حسی. در چنین فضایی، من خودم را عقب می‌کشم. نه از روی بی‌تفاوتی، بلکه از سر ناتوانی در همراهی با این حجم از تناقض و قضاوت. ترجیح می‌دهم تنها باشم تا اینکه بخواهم در گفتگوهایی شرکت کنم که در آن‌ها، انسان بودن به حاشیه رفته است. تقویم تغییر می‌کند، فصل عوض می‌شود. اما درون من، هیچ امیدی به فردای بهتر ایران نیست.