خودبرتر

گرتا تونبرگ نه یک #قهرمان است، نه یک #دیو؛ او یک #قربانی است. وقتی هنوز کودکی بیش نبود، به جای اینکه اجازه دهند کودکی کند، او را وارد بازی‌های پیچیده سیاسی کردند. به جای آموزش و تجربه، او را با تعصب، کوربینی و #خودبرتر‌بینی بار آوردند. اینکه امروز صدای گرتا توسط #اسرائیل خاموش شده یا واقعاً ربوده شده، موضوع بحث من نیست. مسأله اصلی این است که افرادی مثل او پرورش یافته‌اند تا همیشه در لبه واقعیت حرکت کنند؛ در مرز باریکی میان حقیقت و افراط. درست مثل #حزب_سبزها که به جای گفت‌وگو و درک واقعیت، مسیر خرابکاری و #وندالیسم را انتخاب کرده‌اند. و روزی خواهد رسید که نه گرتا، بلکه آن‌هایی که نوجوانان را به این مسیر می‌کشانند، باید پاسخ‌گو باشند. آنان که از احساسات ناب و ذهن‌های شکل‌نگرفته سوءاستفاده می‌کنند، در برابر دادگاه اخلاق، انسانیت و شاید تاریخ محاکمه خواهند شد.

گرتا تونبرگ نه یک #قهرمان است، نه یک #دیو؛ او یک #قربانی است.
وقتی هنوز کودکی بیش نبود، به جای اینکه اجازه دهند کودکی کند، او را وارد بازی‌های پیچیده سیاسی کردند.
به جای آموزش و تجربه، او را با تعصب، کوربینی و #خودبرتر‌بینی بار آوردند.

اینکه امروز صدای گرتا توسط #اسرائیل خاموش شده یا واقعاً ربوده شده، موضوع بحث من نیست.
مسأله اصلی این است که افرادی مثل او پرورش یافته‌اند تا همیشه در لبه واقعیت حرکت کنند؛ در مرز باریکی میان حقیقت و افراط.

درست مثل #حزب_سبزها که به جای گفت‌وگو و درک واقعیت، مسیر خرابکاری و #وندالیسم را انتخاب کرده‌اند.

و روزی خواهد رسید که نه گرتا، بلکه آن‌هایی که نوجوانان را به این مسیر می‌کشانند، باید پاسخ‌گو باشند.
آنان که از احساسات ناب و ذهن‌های شکل‌نگرفته سوءاستفاده می‌کنند، در برابر دادگاه اخلاق، انسانیت و شاید تاریخ محاکمه خواهند شد.

You Missed

سال گذشته در چنین روزهایی، نشسته بودم و برای نوروز آماده می‌شدم. پیام تبریک می‌نوشتم، برای همکاران استرالیایی‌ام توضیح می‌دادم که نوروز چیست، چرا این‌قدر برای ما مهم است، و چطور با آمدن بهار در نیمکره شمالی، ما همزمان با طبیعت، حس تازه شدن را تجربه کرده ایم. اما امسال، به‌جای آن شوق، اندوهی سنگین بر دلم نشسته است. اندوهی که فقط از اتفاقات بیرونی نمی‌آید، بلکه از واکنش‌ها، از قضاوت‌ها و از آن چیزی که در میان مردم سرزمین مادری‌ام می‌بینم، ریشه می‌گیرد. برایم قابل درک نیست که چطور مرگ انسان‌ها، به‌خصوص کودکان، این‌گونه گزینشی اهمیت پیدا می‌کند. اینکه جان یک کودک، بسته به اینکه چه کسی او را کشته، ارزش‌گذاری شود، برایم دردناک و گیج‌کننده است. اینکه کودکی بی‌گناه، وقتی در اثر بمب و موشک آمریکا و اسرائیل کشته می‌شود، به سادگی در دسته «تلفات جنگی» قرار بگیرد، چیزی است که ذهن و دلم از پذیرش آن ناتوان است. شاید مسئله فقط خودِ این وقایع نیست، بلکه عادی شدن آن‌هاست. عادی شدن نفرت، عادی شدن دوگانه دیدن انسان‌ها، و عادی شدن بی‌حسی. در چنین فضایی، من خودم را عقب می‌کشم. نه از روی بی‌تفاوتی، بلکه از سر ناتوانی در همراهی با این حجم از تناقض و قضاوت. ترجیح می‌دهم تنها باشم تا اینکه بخواهم در گفتگوهایی شرکت کنم که در آن‌ها، انسان بودن به حاشیه رفته است. تقویم تغییر می‌کند، فصل عوض می‌شود. اما درون من، هیچ امیدی به فردای بهتر ایران نیست.