از بچگی به ما دروغ گفتن، گفتن ایرانی ها بلاترین IQ دنیا رو دارن، ما ایرانی ها از همه باهوش تریم.
هر چی بزرگتر شدم کمتر اینو دیدم
در میان سالی متوجه شدم بدجوری بهمون کلک زدن
وقتی تو کشور غیر ایران تظاهرات می ری و شعار فارسی می دی و انتظار حمایت هم داری خیلی عجیبه برای مردم.
یک آقای مسن اوزی از من می پرسید چتونه شما خاورمیانه ها چرا همش می آیید در استرالیا علیه یک چیزی شعار می دید.
توضیح دادم برای تاثیر گذاشتن مستقیم در هزاران کیلومتر دورتر نیست، طرف صحبت مردم و دولتمردان استرالیا هستن، برای حمایت.
گفت پس چرا به زبون انگلیسی نمی گید!
حالا شاید بگید ربطی به IQ نداره، درسته این به درک موقعیت ربط داره.
ما عادت کردیم حرف درست رو، جای غلط، با زبان غلط، برای آدم های غلط بزنیم و بعد تعجب کنیم چرا کسی باهامون همراهی نمی کنه.
فکر می کنیم چون حق با ماست، دنیا خودش باید بفهمه.
در حالی که دنیا نه بدهکاره، نه ذهن خوان.
اون آقای استرالیایی حرف خیلی ساده ای زد، نه از سر دشمنی، نه از سر تحقیر.
گفت اگر از من انتظار حمایت داری، با من حرف بزن، نه با خودت.