روزنوشت

برای Witness Report یک GPT ساختم که از API ویتنس ریپورت استفاده می کند و اگر داده ای را نیابد می گه نیافتم و بجاش آشغال تحویل مردم نمی ده https://chatgpt.com/g/g-69c28f9293108191b4e4668b2a1856f6-jstjw-dr-wytns-rypwrt

By Kevin بدون دیدگاه

برای Witness Report یک GPT ساختم که از API ویتنس ریپورت استفاده می کند و اگر داده ای را نیابد می گه نیافتم و بجاش آشغال تحویل مردم نمی ده

https://chatgpt.com/g/g-69c28f9293108191b4e4668b2a1856f6-jstjw-dr-wytns-rypwrt

By Kevin

Kevin is a full-stack developer with over 15 years of experience in web development, specializing in PHP, MySQL, React.js, and Python. He has worked on projects in e-commerce, inventory management, and multilingual education, focusing on data migration, SEO, and intelligent automation. Beyond coding, Kevin is a passionate photographer, a jazz and rock music lover, and an avid birdwatcher. He is not a member of any political party but freely expresses his opinions and believes in Limitarianism.

Related Post

روزنوشت

هر ماموری عمر مفیدی داره بعضی ها سالها تو آبنمک بودن تا وظیفه خاصی را در زمان خاصی انجام بدهند ماموریت حفظ ج.ا ممکنه ماموریت بعضی ها تموم شده باشه حالا باید دید مامور میره ادامه تعطیلات یا جای دیگه

Kevin
روزنوشت

اینم نتایج اولیه انتخابات ایالت ما

Kevin
روزنوشت

سال گذشته در چنین روزهایی، نشسته بودم و برای نوروز آماده می‌شدم. پیام تبریک می‌نوشتم، برای همکاران استرالیایی‌ام توضیح می‌دادم که نوروز چیست، چرا این‌قدر برای ما مهم است، و چطور با آمدن بهار در نیمکره شمالی، ما همزمان با طبیعت، حس تازه شدن را تجربه کرده ایم. اما امسال، به‌جای آن شوق، اندوهی سنگین بر دلم نشسته است. اندوهی که فقط از اتفاقات بیرونی نمی‌آید، بلکه از واکنش‌ها، از قضاوت‌ها و از آن چیزی که در میان مردم سرزمین مادری‌ام می‌بینم، ریشه می‌گیرد. برایم قابل درک نیست که چطور مرگ انسان‌ها، به‌خصوص کودکان، این‌گونه گزینشی اهمیت پیدا می‌کند. اینکه جان یک کودک، بسته به اینکه چه کسی او را کشته، ارزش‌گذاری شود، برایم دردناک و گیج‌کننده است. اینکه کودکی بی‌گناه، وقتی در اثر بمب و موشک آمریکا و اسرائیل کشته می‌شود، به سادگی در دسته «تلفات جنگی» قرار بگیرد، چیزی است که ذهن و دلم از پذیرش آن ناتوان است. شاید مسئله فقط خودِ این وقایع نیست، بلکه عادی شدن آن‌هاست. عادی شدن نفرت، عادی شدن دوگانه دیدن انسان‌ها، و عادی شدن بی‌حسی. در چنین فضایی، من خودم را عقب می‌کشم. نه از روی بی‌تفاوتی، بلکه از سر ناتوانی در همراهی با این حجم از تناقض و قضاوت. ترجیح می‌دهم تنها باشم تا اینکه بخواهم در گفتگوهایی شرکت کنم که در آن‌ها، انسان بودن به حاشیه رفته است. تقویم تغییر می‌کند، فصل عوض می‌شود. اما درون من، هیچ امیدی به فردای بهتر ایران نیست.

Kevin

You Missed

روزنوشت

برای Witness Report یک GPT ساختم که از API ویتنس ریپورت استفاده می کند و اگر داده ای را نیابد می گه نیافتم و بجاش آشغال تحویل مردم نمی ده https://chatgpt.com/g/g-69c28f9293108191b4e4668b2a1856f6-jstjw-dr-wytns-rypwrt

روزنوشت

هر ماموری عمر مفیدی داره بعضی ها سالها تو آبنمک بودن تا وظیفه خاصی را در زمان خاصی انجام بدهند ماموریت حفظ ج.ا ممکنه ماموریت بعضی ها تموم شده باشه حالا باید دید مامور میره ادامه تعطیلات یا جای دیگه

روزنوشت

اینم نتایج اولیه انتخابات ایالت ما

روزنوشت

سال گذشته در چنین روزهایی، نشسته بودم و برای نوروز آماده می‌شدم. پیام تبریک می‌نوشتم، برای همکاران استرالیایی‌ام توضیح می‌دادم که نوروز چیست، چرا این‌قدر برای ما مهم است، و چطور با آمدن بهار در نیمکره شمالی، ما همزمان با طبیعت، حس تازه شدن را تجربه کرده ایم. اما امسال، به‌جای آن شوق، اندوهی سنگین بر دلم نشسته است. اندوهی که فقط از اتفاقات بیرونی نمی‌آید، بلکه از واکنش‌ها، از قضاوت‌ها و از آن چیزی که در میان مردم سرزمین مادری‌ام می‌بینم، ریشه می‌گیرد. برایم قابل درک نیست که چطور مرگ انسان‌ها، به‌خصوص کودکان، این‌گونه گزینشی اهمیت پیدا می‌کند. اینکه جان یک کودک، بسته به اینکه چه کسی او را کشته، ارزش‌گذاری شود، برایم دردناک و گیج‌کننده است. اینکه کودکی بی‌گناه، وقتی در اثر بمب و موشک آمریکا و اسرائیل کشته می‌شود، به سادگی در دسته «تلفات جنگی» قرار بگیرد، چیزی است که ذهن و دلم از پذیرش آن ناتوان است. شاید مسئله فقط خودِ این وقایع نیست، بلکه عادی شدن آن‌هاست. عادی شدن نفرت، عادی شدن دوگانه دیدن انسان‌ها، و عادی شدن بی‌حسی. در چنین فضایی، من خودم را عقب می‌کشم. نه از روی بی‌تفاوتی، بلکه از سر ناتوانی در همراهی با این حجم از تناقض و قضاوت. ترجیح می‌دهم تنها باشم تا اینکه بخواهم در گفتگوهایی شرکت کنم که در آن‌ها، انسان بودن به حاشیه رفته است. تقویم تغییر می‌کند، فصل عوض می‌شود. اما درون من، هیچ امیدی به فردای بهتر ایران نیست.