سال گذشته در چنین روزهایی، نشسته بودم و برای نوروز آماده می‌شدم. پیام تبریک می‌نوشتم، برای همکاران استرالیایی‌ام توضیح می‌دادم که نوروز چیست، چرا این‌قدر برای ما مهم است، و چطور با آمدن بهار در نیمکره شمالی، ما همزمان با طبیعت، حس تازه شدن را تجربه کرده ایم. اما امسال، به‌جای آن شوق، اندوهی سنگین بر دلم نشسته است. اندوهی که فقط از اتفاقات بیرونی نمی‌آید، بلکه از واکنش‌ها، از قضاوت‌ها و از آن چیزی که در میان مردم سرزمین مادری‌ام می‌بینم، ریشه می‌گیرد. برایم قابل درک نیست که چطور مرگ انسان‌ها، به‌خصوص کودکان، این‌گونه گزینشی اهمیت پیدا می‌کند. اینکه جان یک کودک، بسته به اینکه چه کسی او را کشته، ارزش‌گذاری شود، برایم دردناک و گیج‌کننده است. اینکه کودکی بی‌گناه، وقتی در اثر بمب و موشک آمریکا و اسرائیل کشته می‌شود، به سادگی در دسته «تلفات جنگی» قرار بگیرد، چیزی است که ذهن و دلم از پذیرش آن ناتوان است. شاید مسئله فقط خودِ این وقایع نیست، بلکه عادی شدن آن‌هاست. عادی شدن نفرت، عادی شدن دوگانه دیدن انسان‌ها، و عادی شدن بی‌حسی. در چنین فضایی، من خودم را عقب می‌کشم. نه از روی بی‌تفاوتی، بلکه از سر ناتوانی در همراهی با این حجم از تناقض و قضاوت. ترجیح می‌دهم تنها باشم تا اینکه بخواهم در گفتگوهایی شرکت کنم که در آن‌ها، انسان بودن به حاشیه رفته است. تقویم تغییر می‌کند، فصل عوض می‌شود. اما درون من، هیچ امیدی به فردای بهتر ایران نیست.

سال گذشته در چنین روزهایی، نشسته بودم و برای نوروز آماده می‌شدم.
پیام تبریک می‌نوشتم، برای همکاران استرالیایی‌ام توضیح می‌دادم که نوروز چیست، چرا این‌قدر برای ما مهم است، و چطور با آمدن بهار در نیمکره شمالی، ما همزمان با طبیعت، حس تازه شدن را تجربه کرده ایم.

اما امسال، به‌جای آن شوق، اندوهی سنگین بر دلم نشسته است.

اندوهی که فقط از اتفاقات بیرونی نمی‌آید، بلکه از واکنش‌ها، از قضاوت‌ها و از آن چیزی که در میان مردم سرزمین مادری‌ام می‌بینم، ریشه می‌گیرد.

برایم قابل درک نیست که چطور مرگ انسان‌ها، به‌خصوص کودکان، این‌گونه گزینشی اهمیت پیدا می‌کند.
اینکه جان یک کودک، بسته به اینکه چه کسی او را کشته، ارزش‌گذاری شود، برایم دردناک و گیج‌کننده است.
اینکه کودکی بی‌گناه، وقتی در اثر بمب و موشک آمریکا و اسرائیل کشته می‌شود، به سادگی در دسته «تلفات جنگی» قرار بگیرد، چیزی است که ذهن و دلم از پذیرش آن ناتوان است.

شاید مسئله فقط خودِ این وقایع نیست، بلکه عادی شدن آن‌هاست.
عادی شدن نفرت، عادی شدن دوگانه دیدن انسان‌ها، و عادی شدن بی‌حسی.

در چنین فضایی، من خودم را عقب می‌کشم.
نه از روی بی‌تفاوتی، بلکه از سر ناتوانی در همراهی با این حجم از تناقض و قضاوت.

ترجیح می‌دهم تنها باشم تا اینکه بخواهم در گفتگوهایی شرکت کنم که در آن‌ها، انسان بودن به حاشیه رفته است.

تقویم تغییر می‌کند، فصل عوض می‌شود.
اما درون من، هیچ امیدی به فردای بهتر ایران نیست.

نامه سرگشاده به مدیریت یورونیوز و دویچه‌وله نگرانی‌های جدی درباره عملکرد برخی از اعضای بخش فارسی شما مطرح شده است. به نظر می‌رسد که بخشی از کارکنان تحریریه فارسی شما به‌جای حفظ بی‌طرفی مورد انتظار از رسانه‌های بین‌المللی، در حال ترویج روایت‌ها و مواضعی همسو با دستور کار سیاسی بنیامین نتانیاهو و رضا پهلوی هستند. چنین رفتاری بسیار نگران‌کننده است. یورونیوز و دویچه‌وله خود را رسانه‌هایی معتبر و مستقل معرفی می‌کنند که به اصول حرفه‌ای روزنامه‌نگاری پایبند هستند. هنگامی که از تریبون‌های شما برای پیشبرد منافع یا دیدگاه‌های چهره‌های سیاسی خاص استفاده می‌شود، این امر هم به اعتبار حرفه‌ای رسانه آسیب می‌زند و هم اعتماد مخاطبان فارسی‌زبان را تضعیف می‌کند. مخاطبان شما شایسته دریافت خبری متوازن و حرفه‌ای هستند، نه تبلیغ سیاسی در پوشش روزنامه‌نگاری. وضعیت فعلی پرسش‌های جدی درباره نظارت تحریریه و مسئولیت‌پذیری حرفه‌ای در بخش فارسی شما ایجاد کرده است. از مدیریت شما انتظار می‌رود که به‌طور جدی عملکرد و رویه‌های تحریریه این بخش‌ها را بررسی کرده و اطمینان حاصل کند که اصول بنیادین انصاف، بی‌طرفی و مسئولیت حرفه‌ای رعایت می‌شود. بی‌توجهی به این نگرانی‌ها می‌تواند به آسیب بیشتر به اعتبار رسانه‌های شما در میان مخاطبانی که به آن‌ها خدمت می‌کنید منجر شود. ۸ مارس ۲۰۲۶ – نیمکره جنوبی

نامه سرگشاده به مدیریت یورونیوز و دویچه‌وله

نگرانی‌های جدی درباره عملکرد برخی از اعضای بخش فارسی شما مطرح شده است. به نظر می‌رسد که بخشی از کارکنان تحریریه فارسی شما به‌جای حفظ بی‌طرفی مورد انتظار از رسانه‌های بین‌المللی، در حال ترویج روایت‌ها و مواضعی همسو با دستور کار سیاسی بنیامین نتانیاهو و رضا پهلوی هستند.

چنین رفتاری بسیار نگران‌کننده است. یورونیوز و دویچه‌وله خود را رسانه‌هایی معتبر و مستقل معرفی می‌کنند که به اصول حرفه‌ای روزنامه‌نگاری پایبند هستند. هنگامی که از تریبون‌های شما برای پیشبرد منافع یا دیدگاه‌های چهره‌های سیاسی خاص استفاده می‌شود، این امر هم به اعتبار حرفه‌ای رسانه آسیب می‌زند و هم اعتماد مخاطبان فارسی‌زبان را تضعیف می‌کند.

مخاطبان شما شایسته دریافت خبری متوازن و حرفه‌ای هستند، نه تبلیغ سیاسی در پوشش روزنامه‌نگاری. وضعیت فعلی پرسش‌های جدی درباره نظارت تحریریه و مسئولیت‌پذیری حرفه‌ای در بخش فارسی شما ایجاد کرده است.

از مدیریت شما انتظار می‌رود که به‌طور جدی عملکرد و رویه‌های تحریریه این بخش‌ها را بررسی کرده و اطمینان حاصل کند که اصول بنیادین انصاف، بی‌طرفی و مسئولیت حرفه‌ای رعایت می‌شود.

بی‌توجهی به این نگرانی‌ها می‌تواند به آسیب بیشتر به اعتبار رسانه‌های شما در میان مخاطبانی که به آن‌ها خدمت می‌کنید منجر شود.

۸ مارس ۲۰۲۶ – نیمکره جنوبی

این جنگ هم تموم میشه و ج.ا هم با این جنگ یا با روشی دیگر تموم میشه ولی هیچوقت، هیچوقت این مردم با هم متحد نخواهند شد چون عده ای همیشه برای مرگ عده ای دیگر هورا کشیدند. طرفداران جمهوری اسلامی برای مرگ مخالفین و جماعت پهلوی چی برای بمباران مناطق غیر نظامی و زیر ساخت های یک کشور غمگینانه فاتحه کشور ایران خوانده شده و هیچ تلاشی برای یکپارچه نگه داشتنش حتی با جنگ داخلی نتیجه نخواهد داد. مردم ایران ده ها دسته شده اند و بخش فاشیست، نژادپرست، ولایت مدار پول و قدرت را در دست دارند ولی با این عوامل نمی توان به آزادی ، دموکراسی، پیشرفت رسید.

این جنگ هم تموم میشه و ج.ا هم با این جنگ یا با روشی دیگر تموم میشه
ولی هیچوقت، هیچوقت این مردم با هم متحد نخواهند شد چون عده ای همیشه برای مرگ عده ای دیگر هورا کشیدند.

طرفداران جمهوری اسلامی برای مرگ مخالفین
و جماعت پهلوی چی برای بمباران مناطق غیر نظامی و زیر ساخت های یک کشور

غمگینانه فاتحه کشور ایران خوانده شده و هیچ تلاشی برای یکپارچه نگه داشتنش حتی با جنگ داخلی نتیجه نخواهد داد.

مردم ایران ده ها دسته شده اند و بخش فاشیست، نژادپرست، ولایت مدار پول و قدرت را در دست دارند ولی با این عوامل نمی توان به آزادی ، دموکراسی، پیشرفت رسید.

تیم فوتبال زنان ایران امروز مقابل استرالیا شکست خورد. اما از نظر من تک‌تک بازیکنان ایران قهرمان‌اند. زن بودن در آن جامعه و فرهنگ به خودی خود چالش بزرگی است، چه برسد به این‌که کسی بخواهد فوتبالیست هم باشد. رسیدن آن‌ها به زمین مسابقه، با وجود همه محدودیت‌ها، نشان‌دهنده شجاعت و پشتکار است. من خودم استرالیایی هستم و برای تیم کشورم هم خوشحال می‌شوم، اما راستش در این بازی هر نتیجه‌ای که رقم می‌خورد برایم خوشحال‌کننده بود؛ چون در هر دو طرف زنانی حضور داشتند که برای فوتبال و رؤیاهایشان تلاش می‌کنند. ⚽😊 در پایان آرزو می کنم امنیت و صلح و دموکراسی بر خاورمیانه حاکم شود. و ملا ها و خاخام ها و اخوندها هیچوقت تصمیم گیرنده و در راس قدرت نباشند.

تیم فوتبال زنان ایران امروز مقابل استرالیا شکست خورد. اما از نظر من تک‌تک بازیکنان ایران قهرمان‌اند. زن بودن در آن جامعه و فرهنگ به خودی خود چالش بزرگی است، چه برسد به این‌که کسی بخواهد فوتبالیست هم باشد. رسیدن آن‌ها به زمین مسابقه، با وجود همه محدودیت‌ها، نشان‌دهنده شجاعت و پشتکار است.
من خودم استرالیایی هستم و برای تیم کشورم هم خوشحال می‌شوم، اما راستش در این بازی هر نتیجه‌ای که رقم می‌خورد برایم خوشحال‌کننده بود؛ چون در هر دو طرف زنانی حضور داشتند که برای فوتبال و رؤیاهایشان تلاش می‌کنند. ⚽😊

در پایان آرزو می کنم امنیت و صلح و دموکراسی بر خاورمیانه حاکم شود. و ملا ها و خاخام ها و اخوندها هیچوقت تصمیم گیرنده و در راس قدرت نباشند.